منم ای سرگشته حیرانت ای دوست
کنم یکبار جان قربانت ای دوست
دلی دارام در آتش خانه کرده میان شعله ها کاشانه کرده
دلی دارم که از شوق وصالت وجودم را زغم ویرانه کرده
کنون عمریست درون سینه آسایش ندارم
ز هجرت روز و شب فریاد دارم ز بیدادت دلی ناشاد دارم
درون کوهسار سینه خود هزاران کشته چون فرهاد دارم
چرا آشفته کردی روزگارم عزیزم دارد این دل هم خدایی
من آن آواره بشکسته بالم زهجرانت بتا رو به زوالم
منم آن مرغ سرگردان تنها پریشان گشته شد یکباره حالم
دلا تا کی اسیر یاد یاری ز هجر یار تا کی داد و داری
بگو تا کی زشوق روی لیلی چو مجنون پریشان روزگاری